تناسب در اعجاز به طورى كه قبلا بيان نموديم ، معجزه عملى را مىگويند كه بر خلاف قوانين عادى حاكم در جهان آفرينش انجام شود و ساير افراد بشر در انجام آن ، عاجز و ناتوان باشند . ولى شناختن معجزه براى همه‌كس ميسر و امكان‌پذير نمىباشد ، بلكه تنها كسانى مىتوانند ، معجزه را از ديگر عمليات دقيق علمى و فنى تشخيص دهند كه در علوم و فنون مشابه آن معجزه ، مهارت و تخصص داشته باشند زيرا دانشمندان علما و متخصصان هر فن كه به خصوصيات و دقايق آن فن از ديگران آشناتر و به رموز و اسرار آن داناترند فقط آنان مىتوانند ، تشخيص دهند كه انجام اين عمل براى ديگران امكان‌پذير است يا نه . از اينجاست كه افراد عالم و دانشمند ، زودتر از ديگران معجزه را تصديق مىكنند . ولى افراد بىاطلاع و غير آشنا و كسانى كه در علوم مشابه معجزه ، مهارت و تخصص ندارند ، راه هر نوع شك و ترديد براى آنان باز مىباشد . اين گونه افراد تا احتمال دهند كه شخص مدعى در معجزه‌اش به يك سلسله عمليات فنى و هنرى تكيه نموده كه متخصصان فن مىتوانند آن را تشخيص دهند ، زير بار چنين معجزه‌اى نرفته ، در حالت دير باورى و شك و ترديد به سر مىبرند . از اينجاست كه حكمت الهى اقتضا مىكند ، هر پيغمبر را با معجزه‌اى مفتخر سازد كه مشابه با صنعت و فن رايج آن زمان و مكان بوده ، در آن عصر و محيط آشنايان به آن علم ، بيشتر وجود داشته باشند تا بتوانند حقيقت معجزه و تفاوت آن را با علم و يا فن رايج در عصرشان ، تشخيص دهند و از روى علم و تخصّص اظهار نظر و داورى كنند و نظرشان براى تودهء مردم معتبر و